Ik ben helemaal in de ban van de pizza’s! Vanmorgen had ik een ingeving! Ik dacht: waarom gooi ik die pizza niet op de BODEM van mijn (elektrische) oven? Dat zou de bodem ten goede komen bedacht ik mij zo. Ik heb het geheel nog even op foto gezet. Een pizza met salami (zie vorige blog) en een zelfbedachte Zwart-Wit-Pizza; ingesmeerd met pasta van zwarte olijven en daaroverheen hagelwitte fetakaas. De pizza met fetakaas heb ik op de bodem van de oven gegooid, de ander op een pizzablik boven in de oven. De pizza die op de bodem lag moest ik al heel snel (ongeveer 2 minuten) weer van de bodem afhalen om hem op het rooster nog even af te bakken. Toen ik het resultaat van de bodem zag, heb ik ook de pizza met salami op de bodem gegooid maar dat resultaat is iets minder. Overigens deed ik dit allemaal met een stuk bakpapier eronder.

(Ik moet ook zeggen dat ik redelijk ‘asbest’ handen heb zoals wij dat noemen. Ik ben iemand die niet bang is iets heets aan te pakken en het ook net een seconde langer kan verdragen dan een ander. Het was wel even een gegochel in die hete oven maar ik ben er zonder kleerscheuren van afgekomen gelukkig. )

Ik krijg de foto’s niet goed onder elkaar maar als je gewoon de volgorde volgt komt het goed.

Klik op de foto voor een groter exemplaar!

• Foto1: het uitgerolde deeg op mijn kookeilandje.
• 
• De pizza met tomatensaus, mozzarella en flink wat salami voor hij de oven in ging
• 
• Zwart-Wit Pizza voor ie de oven ging
• Resulaat pizza salami
• Bodem van pizza salami
• 
• Resultaat van de Zwart-Wit Pizza
• Perfect gelukte krokante bodem

Ik hou niet zo van pizza. Dacht ik. Want wat de gemiddelde pizzaboer of supermarkt-ijskast te bieden heeft op het gebied van pizza is ook niet te vergelijken met die echte Italiaanse. Ik ben geloof ik niet de eerste die dat zegt. Ik ben tenslotte in Italie geweest! (Zou ik hautain kunnen roepen, mij onderscheidend als een bevoorrecht mens en vooral met een flair alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Niets is minder waar, ik voel mij zeer bevoorrecht!)

Pizza is de normaalste zaak van de wereld in Italie. Op iedere hoek van de straat vind je een broodjeszaak waar dan toevallig pizza en foccacia in de vitrine ligt. Thuis heb ik vaak geexperimenteerd met pizza’s. Het resultaat was meestal flauw of de bodem te dik… Nu ik in Italie de echte pizza”s heb gegeten denk ik het te weten!

Een grote misvatting is het deeg. In Nederland wordt door een aantal merken wit brooddeeg als pizzabodem ‘verkocht’. Het soort bloem dat wij in de supermarkt kunnen kopen is prima voor brood, maar niet voor pizzabodem. Het geheim zit hem in griesmeel. In Italie Samolina genoemd. Exe9n vijfde deel van het deeg bestaat uit griesmeel! Griesmeel is een beetje een ouderwets iets. Het wordt in Nederland vooral voor de pap gebruikt. Het bestaat uit grofgemalen tarwe (of spelt) en heeft een hele korzelige structuur, bijna als zand. Dit goedje zorgt ervoor dat die pizza zo knapperig wordt, geeft het structuur en body. Daarnaast kun je in Italie allerlei verschillende bloemsoorten kopen (onder andere kastanjemeel). k heb 2 pakken type ’0′, speciaal voor pizza, meegenomen. Type ’00′ is weer geschikt voor taarten en dergelijke (of ciabatta). Deze produkten kan ik over het algemeen wel in het plaatselijke Italiaans delicatessenwinkeltje kopen. Als dat niet lukt gebruik dan gewone bloem maar gebruik in hemelsnaam de griesmeel!

Dan de tomatensaus. Ik gebruik daarvoor tomaten uit blik. Die zijn in ieder geval zoeter dan die smaakloze kaskrakers uit Nederland. Een van de eerste dingen die opviel aan de allereerste pizza was de tomatenzuas. Diep rood gekleurd en zoet als alleen zongerijpte tomaten kunnen smaken. Die kunnen we hier dus niet krijgen. Tomaten uit blik dan maar.

Ik had nog een openbaring; het gebruik van zout. In Italie is het ‘gewone’ brood zoutloos. Niet te eten! Alle pizza en focaccia daarentegen zijn zout! Heel zout! Een grote fout die ik altijd maakte ws bang zijn om zout te gebruiken. ‘Je kunt het erbij doen maar je kunt het er nooit meer uithalen’ is een veel gehoorde kreet van mijn vader die mij koken probeerde te leren.Heeft hij gelijk in gehad maaaarrr dat geldt niet voor pizzadeeg! Dus niet bang zijn voor zout. Bloem heeft veel zout nodig en zo ook tomaten. Als je in beide te weinig doet wordt het een smaakloos geheel.

Daar gaan we dan: Voor 2 pizza’s

50 gram griesmeel
200 gram bloem (type ’0′)
1 theelepel zout
1 flinke theelepel suiker
1 half zakje instant gist
ongeveer 160 ml lauwwarm water (niet heet, dan werkt de gist niet!)

De vulling:

1 blik tomatenstukjes.
zout peper en suiker
knoflook
Verder: per pizza 1 bol mozzarella
In dit geval: wat plakken pepersalami

Ik ben sinds kort in het gelukkige bezit van een keukenmachine die ook deegkneden geen probleem vindt dus ik kwak alles in dat apparaat en houdt hem dan tegen want hij stuitert wel een beetje op het deeg. Ik gooi dan in 4 keer het water erin en zie dan altijd met veel plezier dat met het laatste beetje water het deeg een mooie bal wordt. Die laat ik dan nog een minuut of 5 keden en klaar is kees!

Als je geen keukenmachine hebt: alle droge ingredienten in een kom, even mengen, kuiltje in het midden, daar het water in en langzaam mengen. Als je met de hand kneed moet je echt 10 minuten kneden. Zet te klok maar want dat is best lang! Na het kneden: Doe het deeg in een zak of kom die je kun afsluiten en zet hem een uurtje weg op een beetje warme plaats. Of zet hem de hele nacht in de koelkast voor de pizza voor morgen!

De saus: beetje olijolie in de pan, knoflook erin en even laten zweten, dan de saus, zout en peper en een snufje zuiker erbij. Aan de kook laten komen en daarna een kwartiertje laten inkoken en pruttelen.

Als je de pizza gaat maken: Eerst de oven goed voorbereiden op de meest hooge stand!
De helft van het deeg nog even doorkneden en dan uitrollen tot een platte schijf zo groot als een pizza. Je kunt bloem gebuiken om er voor te zorgen dat de pizza niet plakt bij het uitrollen. Heb je geen deegroller, dan doet een fles (zonder etiket) ook prima dienst.

De pizzabodem op een stuk bakpapier op de plaat gooien. Insmeren met de helft van de tomatensaus, dunne plakjes mozzarella erover en dan flink wat plakken salami (die krimpen tijdens het bakken dus wees niet te terughoudend)

De pizza in de hete oven doen en een kwartier likkebaardend voor het ovenglas wachten tot de randjes krokant bruin kleuren en de kaas gesmolten is. Dan de oven uit en meteen aanvallen!

Nog een opmerking: De steenovens van Italie kunnen we natuurlijk niet nabootsen met onze (goede) ovens. Dus de bodem evenaart het origineel nxe8t niet

Een droom is in vervulling gegaan. Ik ben op vakantie geweest naar Italie. Terwijl ik dit schrijf ben ik inmiddels al weer terug in het regenachtige en wisselvallige Nederland. In Italie hadden we een hittegolf en 2 weken lang in ruim 35, soms over de 40, graden in de zon liggen bakken.

Italie. Wat heb ik allemaal gegeten? Pizza’s natuurlijk. En pizza zoals pizza bedoeld is met krokante bodems van griesmeel en bloem, gebakken in een speciale oven en slechts dun belegd met wat tomatensaus, een beleg naar keuze en kaas in de vorm van mozzarella. Verukkullukku zoete broodjes waarin ongegeneerd veel Nutella gespoten werd. ( In Italie kun je Nutella in literverpakkingen kopen). Of met banketbakkersroom, dat dan wordt meegebakken en extra dik en smakelijk wordt.

Ik heb wild zwijn gegeten! In Italie is het everzwijn echt overal op het menu te vinden, wat niet vreemd is als je ziet hoe ontzettend veel bos er is in Italie. Beter een gelukkig everzwijn dat wordt doodgeschoten dan een varken uit de bioindustrie dat ‘pijnloos” om het leven gebracht wordt door een electrische schok denk ik altijd maar als er van die hypocrieten bezwaar maken tegen de jacht) . Dit wild zwijn was gemalen tot gehakt en in een soort pittige Bolgnese saus over een bord Papardelle (brede pasta linten) gegooid. Heerlijk!

Ik heb krab gegeten. Dat was niet de eerste keer maar mijn idee was dat dit van ‘bijvangst’ gemaakt werd; kleine krabben die toevallig in de netten verstikt waren. Ze waren klein en werden in grove stukken in de saus gegooid zodat ik ze op mijn bord kon leeg krabben en door mijn pasta kon mengen. De smaak van de saus kun je vergelijken met een pittige bouillabaise. Vis, pittige paprika en safraan.

Ik heb een voorgerecht gegeten van dun gesneden, zoete rijpe peer die als een carpaccio opgediend werd en bestrooid werd met de lokale pecorino (mijn favoriete schapenkaas) en walnoten en overgoten met een dressing van olijfolie, citroen en afgemaakt met basilicum blaadjes. De combinatie van smaken was zo perfect, ik kan er geen woorden voor vinden.

Spaghetti bolognese zoals het bedoeld is met varkensvlees en niet zwemmend in de saus maar gemengd met de (al dente) pasta voor het op het bord wordt gegooid in een perfecte verhouding van deegwaar en smaak.

In ons favoriete restaurantje voerden ze ons limoncello, een heerlijke citroenlikeur die je gegarandeerd deed zwalken op weg naar de tent.

Ik heb zelfs octopus en inktvis gegeten! Mijn vriendje en ik zijn gek op de crostini en ons favoriete restaurant had iedere dag weer een nieuw palet van beleg op die krokante boterhammetjes. De octopus en inktvis werden op die crostini opgediend. De octopus werd gestoofd in een soort paprikastoofpotje en dan op zo’n krokant broodje als beleg…  Nooit geweten dat zo’n slimme achtarmige zeebewoner zo heerlijk kon zijn. De structuur is te vergelijken met kip, maar dan malser. De inktvissen werden fijngehakt en vermengd met kruiden en olijfolie en citroensap. Inktvis heeft een hele aparte structuur en kan snel taai worden. Door het in hele kleine stukjes te snijden lieten ze de stevige structuur voor zich werken. Briljant!

En dan, als klap op de vuurpijl heb ik zelfs tomaat gegeten. En dan zie ik u denken: Hoezo tomaat? Nou ik hou dus niet van rauwe tomaat. Ketchup, tomatensoep, tomatensaus… alle vormen, behalve rauw. Maar tomaten in Italie zijn niet te vergelijken met die van de albert heijn. Dus fijngehakt met de allomvertegenwoordige olie, met basilicum en dan op de crostini…. heerlijk!

Dan ontdekten we een lokale specialiteit; een zoete, krokante koek in dezelfde vorm als een boterkoek, bestrooid met suiker en pijnboompitten. Ik heb het recept helaas niet op internet kunnen localiseren, dat wil zeggen, alleen in het Italiaans.

Ik heb allerlei verschillende soorten bloem meegenomen, type ’0′ (ideaal voor pizza) en type "00" ideaal voor pasta en bakken. Selmolina, zoals griesmeel heet in Italie. Een grote fles olijfolie en een groot brok parmazaanse kaas dat daar voor 10 euro de kilo (!!!) verkocht werd. En mijn handen jeuken om te gaan experimenteren. Vooral met de pizza!

Snel, voedzaam en lekker. (Bereidingstijd: 10 minuten!) Ik had in een opwelling in de Groene Winkel een pak (volkoren) couscous gekocht. Ik had het al eens gemaakt maar vond het enigszins smakeloos. Dat klopt, dat is het ook. Net als rijst of pasta. Het gaat erom wat je er BIJ eet. CousCous is ook een soort pasta. Het groeit niet aan planten maar is een soort zelfgemaakte rijst van griesmeel. Het wordt in grote delen van Noord Afrika gemaakt en gegeten. Dit recept heb ik zelf verzonnen na wat verschillende recepten op het net te lezen en te kijken wat ik in mijn voorraad kast had. De smaken zijn heel ‘earthy’. Noterig en ook zoet en zout. Een zeer geslaagd experiment kan ik wel zeggen.

(Het ziet er op de foto niet spectaculair uit maar smaakt werkelijk fantastisch!)

Voor mijn gerecht heb je nodig: (2 personen)

1 flinke kop couscous
8 gedroogde (maar gewelde dus zachte) abrikozen
3 eetlepels pijnboompitten
1 citroen, het sap van de hele citroen en de geraspte schil van de helft.
1 eetlepel olijfolie
wat blaadjes tijm
eventueel sla om erbij te serveren

Zet een ketel met water op en doe de couscous in een schaal. Snijd de abrikozen in reepjes en doe deze samen met het citroenrasp bij de couscous. Je hebt een keer zoveel inhoudsmaat vocht nodig als de inhoudsmaat die je voor de couscous gebruikt hebt. Dus doe de olie en het citroensap in een kop en vul die op met heet water. Gooi dit bij de couscous, met nogmaals een kop water. Meng het even door, doe een bord op de schaal om het af te dekken en laat even staan. bak ondertussen in een pan de pijnboompitjes. Ik doe dit altijd met een druppel olie want dat worden ze elegaal bruin. Ze moeten lekker bruin worden, de nootsmaak moet versterkt worden. Dit geeft straks een heerlijk contrast met de abrikozen. Na 10 minuten, haal een vork door het couscousmengsel, voeg de nootjes en de tijm toe. Dan wat zout om het geheel op smaak te brengen. Het mag vooral niet te flauw zijn, even proeven dus. Serveren met wat lekkere blaadjes salade!. Voor grote eters is dit misschien een beetje weinig, dan zou ik het recept zeker verdubbelen!

De kip was in de bonusaanbieding bij de Appie zaterdag. Een kilo kip voor 5 euro. Geen biologische uiteraard. Maar een goede aanbieding kan een half lege portomonnee niet weerstaan! Maar laat ik toch even iets opmerken. Een kilo kip gaf 5 kipfilets….. Dat wil zeggen dat een dubbele kipfilet 400 gram weegt. Dus van 1 kip komt 400 gram borstvlees. Denk er maar eens overna, ik geloof dat een kip geslacht wordt als ze een maand of 3 oud is. Opgefokt tot het uiterste. Dat wil ik er mee zeggen. Maar goed, ik ging overstag. Kippenvlees van intensieve veeteelt is redelijk smakeloos. Ik eet alleen biologische kip zo maar met peper en zout, ander kippenvlees moet je echt marineren. Nou ben ik tegenwoordig met zijn tweeen. Niet omdat ik een kind heb gekregen maar omdat ik verliefd ben op een geweldige vent en hij ook op mij en we wonen sinds kort samen. Ik kook dus ook voor 2 tegenwoordig. Van 1 kilo kip maakte ik drie bakken met gesneden kippenvlees, ongeveer 1,5 kipfilet per bak. Ik maakte drie marinades waarvan eentje de basis was voor het onderstaande recept. De andere recepten volgen nog.

Zachte tortilla’s met kip en een paprikasaus. (ik verzin het ter plekke)

Wat heb je nodig
2 kipfilets
1 flinke theelepel paprikapoeder
Een flinke snuf ketoembar (gemalen korianderzaad)(toko)
Snufje kaneel
knoflook, geperst
Olie
2 grote uien
1/2 eetepel wijnazijn
4 grote, zachte tortilla’s
Geraspte kaas (niet te jong, moet wel smaak aanzitten)
Paprikasaus
zout en peper

Voor de Paprikasaus:
2 Eetlepels ketchup
Een volle eetlepel Japaleno pepers (uit potje) (of minder als je niet zo van heet houdt)
4 flinke stukken geroosterde paprika uit pot
1 eetlepel olie

Marineer eerst de kip (die je in stukken of in repen snijdt) Een eetlepel olie, de paprikapoeder, ketoembar en kaneel met zout en peper bij de kip doen en even flink doormengen. Afdekken en in de koelkast zetten.

Dan uien: Snijd ze in dunne halve ringen en bak ze met een beetje olie in een goede koekenpan mooi bruin. Let op dat ze niet verbranden zoals bij mij (;-)). Als ze goed zacht worden kun je het proces een beetje helpen door er af en toe een eetlepel of 2 water bij te goien. Dat weer te laten verdampen en dan worden de uien extra zacht. Laat ze lekker zachtjes bakken op het vuur en schep ze af en toe om. Ook op de uien moet een beetje zout en peper en als laatste een halve eetlepel wjinazijn. Dat geeft de ui echt ‘een kick’. Als de uien klaar zijn kan het gas uit.

Dan maken we de paprikasaus. Gooi alle ingredienten in een foodprocesser of blender en mix totdat het een gladde saus is. Je kunt eventueel wat vocht uit het potje van de paprika’s in het mengsel gooien om het wat beter mengbaar te maken. (zeker in een blender kan dat nodig zijn)

Nu gaan we het samenstellen. Doe de oven aan op ruim 200 graden of zo heet als je durft. Zorg dat je alu-folie bij de hand hebt.We gaan eerst de kip bakken. Ik heb een geweldige 1-persoons-wok van gietijzer en die gebruik ik altijd voor dit soort snelle vlees of kip acties. Een gietijzerenpan of wok moet je altijd goed opwarmen. Dus zeker 5 minuten op een hoog vuur zonder olie. Als je er olie in gooit en de olie wordt meteen heet, is de pan goed op warmte. Even flink de kip er in bakken tot het een mooi kleurtje heeft. De kip gaat nog de oven in dus het moet niet door en door gaar zijn anders word je kip taai. Pak nu je tortilla’s. Pak er eentje, doe er een flinke schep paprikasaus op en verdeel deze een beetje met de achterkant van de lepel. Dan een kwart van het uimengsel en een kwart van de kip. Top het af met een lekker laagje kaas. Oprollen en in folie verpakken. Doe hetzelfde met de overige 3 tortilla’s. Leg ze in de hete oven. De folie zorgt er voor dat de zachte tortilla’s niet hard en droog worden. Een minuut of tien in een hete oven. Daarna is het smullen geblazen. Ik vind het zelf lekker om er een flinke eetlepel creme fraiche bij te eten. Je kunt er natuurlijk een mooie frisse salade bij geven om de smaken een beetje te complimeteren. Als je de kip de dag ervoor in de marinade doet en je maakt alvast even de saus, kun je de volgende dag dit geheel in 20 minuten op tafel hebben. Eet smakelijk!

Weer een lekker fastfoodje. Pasta is ideaal fastfood. En soms hoef je maar in je kasten te kijken om een paar geschikte ingredixebnten te vinden. Voor deze pasta heb je maar een paar ingredixebnten nodig.

Wat tonijn betreftx85. Tonijn is een vis waarop met lange lijnen aas gevist wordt. Het soort lijnen waar dolfijnen en albatrossen zich ook aan vergrijpen om vervolgens te verdrinken. Heel naar. En dan hebben we het nog niet eens gehad over overbevissing. Ik ben niet tegen de visvangst of vis eten maar het is zo jammer dat het zoxb4n ontzettend grote miljoenen industrie is geworden die roekeloos te werk gaat. In de Groene Winkel kun je xb4Dolfijnvriendelijke Tonijnxb4 in blik kopen. Kost naar verhouding aardig wat meer maar dan kun je er zeker van zijn dat er geen dolfijnen gesneuveld zijn tijdens de vangst. Doen dus! 

Wat heb je nodig-x85..

Ongeveer

200 gram

van je favoriete pasta

Een blikje tonijn op olie

1 prei, schoongemaakt en in dunne plakjes gesneden

1 ui

1 teentje knoflook

1 beker crxe8me fraiche

Peper

Je favoriete kaas om te strooien.

Olie om te bakken

Zet het water op en breng het aan de kook. Snijd in tussen de knoflook, prei en ui fijn en bak het zachtjes in een koekenpan met 2 eetlepels olie. Let op, het moet zoet en zacht worden, niet gekleurd en gebakken. Laat het daarom zachtjes fruiten en voeg evt. 2 eetlepels water toe als de pan te droog wordt. Terwijl de prei en ui zachtjes bakt, kook je de pasta al dente in het kokend water.  Als de pasta bijna klaar is kun je de tonijn even laten uitlekken en bij het ui-prei-mengsel gooien, daarna ook de crxe8me fraiche erbij. Alles goed vermengen en wat vers gemalen peper erover.  Verwarm het geheel goed door en als het heet is, is het klaar. Pasta op je bord, een flinke schep van het tonijnmengsel erbij en wat strooikaas erover. Snel en lekker!

Je kunt het geheel ook met de pasta vermengen en de volgende dag heb je dan een heerlijke koude pastasalade, al voeg ik er dan persoonlijk nog een flinke klodder ketchup bij, wat het geheel wat meer xb4bitexb4 geeft. Om het nog wat interessanter van smaak te maken kun je ook wat zwarte olijfjes, in ringetjes gesneden, toevoegen. Of misschien vind je zongedroogde tomaatjes lekker. Of cherrytomaten die je doormidden snijd en even meebakt. Met dit recept kun je eindeloos combineren en experimenteren!

In het kader van het fast-food weer een overheerlijk receptje. Makkelijker kan haast niet. Ik hoop dat mijn vorige betoog over pesto iedereen er van overtuigd heeft om die aardappel-cashew-mengsels uit pot niet meer te kopen. Pasta met pesto is zox92n overheerlijke combinatie en zo ontzettend voor de hand liggend dat ik getwijfeld heb om hem er wel bij te zetten. Maar waarom niet, het is mijn log dus ik doe lekker wat ik wil.

Wat pasta betreft: veel mensen laten zich verleiden tot het kopen van dure verse pasta. Allemaal onzin, zeker als het om ongevulde gaat. In pasta zitten maar 2 ingredixebnten: durum tarwe en water. Dan heb je nog de eierpasta maar ook dat is een beetje een marketinggedoe. Als ik pasta zelf maak doe ik het ook met eieren maar in de winkel koop ik altijd de goedkopere merken waarin slechts de 2 bovengenoemde ingredixebnten zitten. Er zit dus ook geen zout in, geen olie, helemaal niks. Waar ik wel altijd een beetje op let is dat het een beetje een dunne pasta soort is. Sommige goedkopere merken zijn wat te dik naar mijn smaak. Ik ben zelf een fan van tagliatelle, al is deze heel glad. Pasta heeft ribbels en allerlei vormen zodat de saus er goed op  blijft hangen. Tagliatelle is dan niet de meest ideale maar het is lekker dun en je kunt het zo lekker naar binnen slurpen.

Dus:

1 ui, in dunne ringen

2 tenen knoflook in hele dunne plakjes

Pasta

Pesto (zelfgemaakt!)

Zout en peper

Een flinke hand geraspte kaas, pecorino of parmezaan

1 of 2 bosuitjes, in fijne ringen gesneden (incl. groen)

Sap van een halve citroen.

Olijfolie

Wat ik eigenlijk probeer te crexebren is een soort pasta met pesto-vinaigrette (olie, citroen, peper en zout).  Pasta koken (al dente) en ondertussen in een koekenpan met anti-aanbaklaag op een zacht vuurtje in een flinke plens olie (een eetlepel of 2/3) de ui en knoflook laten fruiten. Ze moeten zacht en zoet worden, niet bruin en gebakken. Als de pasta klaar is, vis hem dan met een tang uit het water en gooi hem bij de ui en knoflook. Je pasta moet niet te droog zijn als je het in de pan gooit. Draai het vuur hoog en gooi op het laatste moment alle andere ingredixebnten erbij (van de pesto een flinke eetlepel of 4) Meng het goed door elkaar en proef. Als het heet is, is het klaar, niet te lang door laten koken. Eventueel zout toevoegen naar smaak. Ik serveer het op diepe borden, gooi er dan nog wat extra geraspte kaas over, wat dikke druppels pesto en wat olijfolie. Als ik echt mijn best doe maak ik er nog wat sla bij maar door de weeks gaat het gewoon zo naar binnen. Heerlijk!

Officieel is er geen Italiaanse keuken. In Italie zijn de keukens verdeeld naar de regio’s of steden. Onder de noemer ‘Italiaanse keuken’ worden in Nederland veel gerechten gemaakt, al dan niet authentiek of slechts geinspireerd op Italiaans voer. Veel mensen vergeten wel eens dat vooral de Italiaanse keuken zich sterk naar de seizoenen vormt. Het is ondenkbaar om een lentegerecht, bijvoorbeeld pasta primavera, in de herfst te eten. In de moderne wereld kunnen we het hele jaar door ingredienten krijgen die normaal sterk seizoensgebonden waren (denk maar eens aan aardbeien). Ik weet niet of het een goede ontwikkeling is. Ik denk het niet want over het algemeen komen deze producten vanuit intensieve landbouw of tuinbouw of uit het buitenland. Geen ingredienten voor verantwoorde voeding zeg maar. Maar laat ik verder gaan met het onderwerp. Een authentieke Italiaanse keuken kenmerkt zich door verse lokale ingredienten. Als ik in de supermarkt loop, loop ik steevast de potten en pakken van de onder andere Grand Italia en Bertolli voorbij. Ik weet namelijk dat ik bij dit soort producten niet met Italiaans eten te maken heb maar met slimme marketingconcepten. Wisten jullie dat Bertolli gewoon uit Nederland komt en niet uit een oud Italiaans dorpje? Een Nederlands dorpje met een stel slimme marketingmannen en vrouwen. Op zich snap ik wel dat iemand geld wil verdienen (ik ben in het dagelijks leven ook een salesvrouw) maar doe dan iets meer je best om authentiek te zijn.

Neem nou pesto. Iedereen kent pesto. Pesto is een pasta of mengsel van bascilicum, pijnboompitten, knoflook, olie en pecorinokaas. Vaak gelabeld als ‘Italiaans’ maar in grote delen van Italixeb kun je dit goedje niet vinden, het is Noord Italiaans. Noordwest zelfs: pesto Genovese, pesto uit Genova, Genua. In het zuidenoosten van Frankrijk, ruwweg dezelfde regio, heb je de Franse variant; Pistou). Een hemels groen goedje dat over vis, vlees, salade en ook over brood heerlijk smaakt.

Ik wil jullie nu meteen even uit de illusie helpen. Dat wat in de supermarkt in de schappen staat dat verkocht wordt onder de naam ‘pesto’ lijkt er zelfs in de verte verte niet op. De enige overeenkomst is de groene kleur. En zelfs die is vals. Lees de labels maar eens. In plaats van pijnboompitten zitten er 9 van de 10 keer ook cashewnoten in. Om de ‘bascilicum’ meer massa te geven worden er andere kruiden, of liever gezegd dingen zoals ‘peterselie stengels’ toegevoegd. In die van Grand Italia zit zelfs aardappel. Om maar te zwijgen over de inferieure olie die gebruikt wordt en de voedinszuren en E-tjes om het te doen ruiken en smaken als pesto. (Wat ondanks de inspanningen jammerlijk mislukt).Ik het het even op foto gezet. Links de ‘pesto’ (met aardappel!) van Grand Italia en rechts mijn versgemaakte.

Geloof mij nou, eens zelf pesto gemaakt, eet je nooit meer wat anders. Het is doodsimpel en het enige dat je echt nodig hebt is een keukenmachine om de ingredienten te malen. Of een blender of een staafmixer. Wat dan ook. Ik geef je mijn recept.

Eerst nog iets meer over de ingredienten.
Ik haal zelf altijd 2 van die grote planten bij bijvoorbeeld de Albert Heijn of de Turkse winkel die bij mij op het winkelcentrum zit.Ik scheur grofweg de toppn eraf en heb geen geduld om al die blaadjes te plukken. Dat doe ik op wat overblijft in de potten dan wel. Een beetje takjes is niet erg maar we hoeven niet te overdrijven. Pecorino kaas is onontbeerlijk in mijn pesto. Je kunt het ook met Parmazaanse kaas maken maar dat is toch niet hetzelfde. Pecorinokaas is schapenkaas. Het heeft een ongelooflijk smaakspectrum. Een beetje zurig maar ook pittig en romig. Tijdens de bereiding wordt de kaas gewassen met zeewater waardoor hij ook vrij zoutig is.  Ook weer een product dat uit het noorden en midden van Italie komt (En Sardinie). Wat de pijnboompitten betreft; mensen zijn geniegd om ze altijd maar te branden in de pan voor gebruik. Je moet weten dat dat de smaak bijhoorlijk notig maakt. Dat is natuurlijk lekker, daarom doen we het ook. Voor de salade moet je dat gewoon ook blijven doen. Voor de pesto niet. De blanke pijnboompitten geven een zachtere, romige smaak af. Niet bakken dus maar gewoon blank de pesto in. Ik gebruik zelf een blender omdat ik het lekker vind als de pesto helemaal glad is. Natuurlijk kun je zelf de consistentie bepalen. Hoe fijn of grof jij maar wilt.

Ingredienten
2 grote bascilicumplanten in pot
1 teentje knoflook
2 flinke eetlepels pijnboompitten
25 gram fijngeraspte pecorino
het sap van 1 citroen
ongeveer 150 ml olijfolie
peper en zout

Gooi alle ingredienten, behalve de olijfolie, in de keukenmachine. (Pers de knofllook uit met de pers). Zet dan de machine aan een gooi beetje bij beetje de olijfolie erbij tot dat het een samenhangend geheel is. Pesto moet vloeibaar zijn. Proef het en voeg evt. meer zout toe. Overdrijf niet met de peper, gewoon een klein snufje. Nou hoop ik dat je vanavond niet meer hoeft te zoenen want je gaat nu ongelooflijk naar de knoflook stinken.

Ik vind pesto met brood onweerstaanbaar. Dan haal ik een mooi ciabatta dat ik in de lengte doormidden snij en even bruin laat worden onder de gril in de oven. Ik pak dan een bakje waar ik 2 eetlepels eigengemaakte pesto in gooi en nog minstens zoveel olijfolie extra om het nog smeuiiger te maken. Ik scheur dan stukken warm, krokant brood af en doop dat dan overdadig in mijn pesto-olijfmengsel. Een goed glas wijn erbij en misschien nog wat kaas en je voelt je als een God in Frankrijk…. of Italie!

Veel mensen roepen dat ze geen tijd hebben om te koken. Dat ze na een dag hard werken laat thuis komen en het teveel gedoe vinden om ‘s avonds nog de potten en de pannen te voorschijn te toveren. Ik betrap mij zelf ook wel eens op die gedachte. Niet te vaak gelukkig. Het is natuurlijk onzin. Je kan sneller een maaltijd op tafel zetten dan dat je die bezorger van de plaatselijke fast-food tent op je stoep hebt staan.

Toch draai ik ‘s avond s vaak binnen een kwartier een mooie voedzame maaltijd op tafel. Laatst had ik 2 (biologische) kipfilets die ik in kleine stukken sneed. Ik marineerde ze even in een paar scheutjes vissaus terwijl ik een stuk courgette in vieren sneed en in plakken hakte en een wortel schilde en in ‘luciferhoutjes’ sneed. De wok hoog op het vuur. Ondertussen de noedels in een pan met kokend water. De kip even aangebraad tot ze bijna gaar waren. De groeten in een beetje olie, geraspte gember, wat fijngehakte peper en knoflook erbij, sap van aan limoen. Kip er bij en nog een flinke scheut sojasaus. Heet laten worden, een half kopje water en een theelepel maisbloem en je hebt nog een lekker sausje ook. Tien minuten later stonden er twee leeggegeten borden in de keuken. Binnen een half uur gemaakt, opgediend en opgegeten.

Ook ik moet mij er soms toe zetten. Maar een goede kennis van mij zei ooit: Het plezier in mijn leven haal ik uit mijn lijf, doe ik met mijn lijf. Ik wil er daarom zo goed mogelijk voor zorgen.’ Dat is mij altijd bij gebleven. Hij had natuurlijk gelijk. Als ik de oudjes van nu zie en bedenk welk leven zij gehad hebben dan weet ik zeker onze generatie op die leeftijd veel vitaler zal zijn. We hebben meer tijd tot zelfontplooiing, vrije tijd, vakanties. Als we ook nog een beetje letten op wat we in die menselijke machine gooien om hem draaiende te houden dan weet ik zeker dat we op hoge leeftijd nog met onze kleinkinderen gaan belletje leuren en het hardst wegrennen van allemaal.

Aardappelpuree heeft soms een slecht imago. Dat komt door het feit dat veel mensen denken dat aardappelpuree uit een pakje komt. Een paar druppels melk teveel en je kan je puree met een rietje eten. Die gedachten doet mijn nekharen rijzen. En dat terwijl aardappelpuree vers gemaakt echt zo lekker kan zijn en zo simpel! Het begint met de aardappels. Ook ik doe uit economische overwegingen boodschappen bij de LIDL. Maar wat aardappels betreft: Koop de biologische soort. Ook de LIDL verkoopt ze en ze smaken 10 keer beter dan een smakeloos superbintje. Ik kan zo een pagina volschrijven over aardappels, over de roseval aardappels die ik laatst op de markt vond en waar ik heerlijke geroosterde aardappels uit de schil van heb gemaakt… Maar het gaat hier om de aardappelpuree.

Aardappels schillen en koken lijkt mij voor de hand liggend. Vergeet het zout niet. Sommige mensen zouden zeggen dat je kruimige aardappels nodig hebt maar daar ben ik het niet mee eens. De wat glazigere soort neemt weer meer vocht op en de kruimigere heeft wat minder vocht en vet nodig om romig te worden. (Ik heb al geleerd aardappels te koken toen ik een tiener was, maar nu ik het opschrijf komt er misschien wel meer bij kijken dan ik dacht. Glazige aardappels, afkokers, droogkoken… ik ga er gemakshalve vanuit dat iedereen aardappels kan koken) De meeste aardappelsoorten zijn prima, als je ze maar goed gaar kookt en daarna droogkookt.

Er zijn na het koken een paar opties. Dat wil zeggen de vette en magere versie. Uiteraard is de vette versie echt veel lekkerder. Een echte chefkok zou zeggen dat een aardappelpuree voor minimaal 25% uit boter bestaat..De magere versie is met melk en een vleugje nootmuskaat. Als je aardappelen zijn drooggekookt, zet dan de (hete) pan op het aanrecht met een natte doek eronder, zodat hij goed blijft staan. Pak dan je handmixer met de mixers eraan. Gooi een flinke scheut melk bij je aardappelen en zet je mixer er in. Eerst voorzichtig en daarna steeds harder. Gooi er naar eigen inzicht melk bij en proef het even want er moet ook nog wel wat zout bij. Ik vind het het lekkerst als de puree een beetje lijkt op cakebeslag. Stevig maar romig en luchtig. Als het de goede consistentie heeft bereikt maak je het af met een snufje nootmuskaat.

Dan de vette, lekkere versie. Gooi op je hete gekookte aardappelen een paar flinke klonten boter en een flinke scheut room. Hou wat melk in de buurt om de puree de goede dikte te krijgen. De boter zal snel smelten en mix wederom met je mixer de aardappelen door elkaar. Ik vind een flinke schep creme fraiche nog lekkerder om dat dat het geheel een interessante smaak geeft. Wat zout en peper en melk toevoegen als het geheel nog wat te dik is.

Om het helemaal perfect te maken kun je beide opties afbakken in de oven. Spreid de puree uit in een ovenvaste schaal en maak de bovenkant op gelijke hoogte. Pak nu een vork en trek strepen over de bovenkant waardoor je het een beetje ‘omwoelt’. Hoe ongelijker de bovenkant, hoe meer krokante stukjes. Even in een flink hete oven (220 C) tot de bovenkant bruin is. Heerlijk bij de coq au vin! (zie de foto bij de coq au vin)

Note: Vergeet niet dat aardappelpuree het allerlekkerst is met een kuiltje heerlijke ouderwets jus!